بهنام فیلم: بازیگری به نام “رایان گاسلینگ”؛ بازیگری موفق با تیپ هنری درون گرا و برون گرا

زمانی که تنها ۲۴ سال سن داشت در فیلم “دفترچه خاطرات” بازی کرد و توانست در دل طرفداران ژانر عاشقانه جا خوش کند . بعد از گذر ۱۶ همچنان این فیلم یکی از بهترین اقتباس های ادبی سینما و همچنین یکی از بهترین فیلم های عاشقانه تاریخ سینما است . اما کارنامه هنری رایان گاسلینگ به ژانر عاشقانه محدود نشد؛ این بازیگر مسیر خود را ادامه داد .

بهنام فیلم: بازیگری به نام "رایان گاسلینگ"؛ بازیگری موفق با تیپ هنری درون گرا و برون گرا

دو سال بیشتر طول نکشید تا با بازی در فیلم ماندگار “نیمه‌ی نیلوفر” و ایفای نقش یک معلم دبیرستان که به مواد مخدر اعتیاد دارد؛ به همگان ثابت کند بازیگری تواناست . او با این نقش تا نامزدی اسکار نیز رفت . در سال ۲۰۱۰ نیز با هنرنمایی در فیلم “ولنتاین غمگین” توانایی بازیگری خود را به رخ دیگران کشید؛ آن هم در نقشی که دقیقا آن روی سکه ژانر عاشقانه بود . یک عاشقانه واقعی و تلخ .

وقتی به کارنامه هنری این بازیگر نگاه می کنیم می بینیم که فعالیت هنری او دقیقا در سال ۲۰۱۰ تغییر می کند . قبل از سال ۲۰۱۰ کم کار است و بعد از آن سال پرکار می شود . خودش می گوید: “مدت ها حواسم بود بیش از یک فیلم در سال بازی نکنم و حتی در بین فیلم ها فاصله‌ی یکی دوساله می گذاشتم؛ اما بعد از ۱۰ سال احساس کردم زیاد نقش های یک شکل بازی کردم . باید بازی خود را تغییر می دادم و پرکار بودن را نیز امتحان می کردم .” او در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ مجموعا در ۶ فیلم به ایفای نقش پرداخت .

و اما فیلم Drive یا “بران” (برگردان نام این فیلم به “رانندگی” اشتباه است) . در سال ۲۰۱۱ با ایفای نقش راننده‌ای بدون اسم؛ در فیلم Drive توانست به شهرت جهانی جدیدی دست پیدا کند . رایان فیلم Drive را تولدی دیگر در هنر بازیگری خویش می داند و معتقد است با این فیلم توانسته است شیوه و فن بازیگری اش را پالایش کند و شخصیت هنری جدیدی را به وجود آورد .

این شخصیت هنری جدید چه بود؟‌ رایان گاسلینگ با ایفای نقش ماهرانه در فیلم Drive توانست به یک فرم هنری مینیمالیست دست پیدا کند . با این فرم بازیگری که چهارچوب تیپ شخصیتی آن درون گرا بود؛ توانست در ایفای نقش های دیگری نیز موفق حاضر شود . به طور مثال او در فیلم “فقط خدا می بخشد” این تیپ شخصیتی را نیز تکرار کرد و حضوری موفق داشت .

همچنین توانست همین تیپ شخصیتی خاص را در ژانرهای خاص همچون علمی-تخیلی و بیوگرافی و در فیلم هایی همانند “بلید رانر ۲۰۴۹” و “نخستین انسان” تکرار کند . اما نقطه اوج هنرنمایی رایان گاسلینگ زمانی بود که باید تیپ بازیگری گذشته و جدید خود یعنی “برون گرا و درون گرا” را در یک فیلم به نمایش می گذاشت؛ آن هم در ژانر موزیکال . اودر این امتحان نیز موفق شد .

رایان گاسلینگ عهده دار نقش “سباستین” در فیلم “لالالند” بود. این فیلم یکی از بهترین عناوین ژانر موزیکال در تاریخ سینماست . برای این فیلم نواختن دو دستی پیانو را طی دوماه تمرین شبانه روزی آموخت؛ اما نوازندگی پیانو قسمت سخت کار نبود . او باید در نیمه اول فیلم “تیپ بازیگری برون گرا” و در نیمه دوم فیلم “تیپ بازیگری درون گرای” خود را به نمایش می گذاشت . واقعا چه کسی بهتر از رایان گاسلینگ برای این نقش؟ کسی که در کارنامه خود دقیقا در ۱۰ سال اول نقش های برون گرا و بعد از آن نقش های درون گرا را با نمایش گذاشته است . او نهایتا در فیلم لالالند خوش درخشید و توانست خودش را نیز در ژانر موزیکال؛ موفقیت آمیز محک بزند . او اکنون در ژانرهای: موزیکال، تریلر، درام، عاشقانه، روانشناختی و حتی بیوگرافی، تجاربی ارزشمند دارد .

سینما از لحظاتی تشکیل شده است که در آن زندگی ها تغییر می کنند . ابتدا قرار بود فیلم Drive یا “بران” با هزینه ۲۰۰ میلیون دلاری و با بازی “هیو جکمن” ساخته شود؛ اما بودجه به ۱۰ میلیون دلار کاهش یافت و کارگردانی فیلم نیز به سینماگری مستقل و خاص اهل دانمارک سپرده شد . او نیز تمام دیالوگ ها را حذف کرد و شخصیتی جدید را به وجود آورد و همین شخصیت جدید زندگی رایان گاسلینگ را برای همیشه تغییر داد . این یعنی راز سینما . این لحظات، زندگی جاری در سینما را معنا می کنند .

 

منبع: صفحه اینستاگرام بهنام فیلم

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *